Ik wil niet op de foto! (en waarom dat juist helemaal prima is)
Ik wil niet op de foto!
“Een fotoshoot? Dat wordt echt een drama. Hij wil nooit op de foto en lacht alleen maar nep.” Of: “Mijn puber weigert echt mee te werken.”
Ik hoor het zo vaak van ouders. En eerlijk? Mag ik je meteen geruststellen? Dat is dus precies de reden waarom je voor een Day in the Life sessie moet kiezen.
Bij mij hoeft er namelijk helemaal niks. In een traditionele shoot moet een kind presteren: stilzitten, matchen met de rest van het gezin en lachen naar die mevrouw met de camera. Voor veel kinderen en laten we eerlijk zijn, ook voor veel ouders is dat een recept voor dikke stress.
Mijn aanpak is simpel: ik regisseer niet, ik poseer niet en ik vraag niemand om naar de camera te kijken. Het gewone leven is zo al hectisch en mooi genoeg.
Hoe dat er in de praktijk uitziet?
Voor de verlegen kids: Ik kom niet binnen stormen met mijn camera in de aanslag. We drinken eerst gezellig een kop thee, we kletsen wat, en pas als ik een beetje onderdeel van het meubilair ben geworden, begin ik te fotograferen. Geen druk, geen haast.
Voor de drukke peuters: Ren maar, vlieg maar, doe die driftbui op de keukenvloer maar. Ik leg het vast met evenveel liefde als een knuffel. Het hoort erbij, dit is wie ze nú zijn.
Voor de pubers: Wil je het liefst op je kamer gamen met je koptelefoon op? Helemaal prima. Dan vang ik die diepe concentratie en de manier waarop je op je bed hangt. Juist die ongefilterde momenten zijn goud waard als ze straks het huis uit zijn.
Kijk maar naar de foto’s van de jongens in deze blog. Die hebben normaal gesproken dus ook een bloedhekel aan de camera. Maar tijdens zo’n dag mogen ze gewoon hun eigen gang gaan, vol grappen, grollen en jongenstreken. Dan zie je ze ter plekke ontpoppen.
Hoe dat er in de praktijk uitziet?
Voor de verlegen kids: Ik kom niet binnen stormen met mijn camera in de aanslag. We drinken eerst gezellig een kop thee, we kletsen wat, en pas als ik een beetje onderdeel van het meubilair ben geworden, begin ik te fotograferen. Geen druk, geen haast.
Voor de drukke peuters: Ren maar, vlieg maar, doe die driftbui op de keukenvloer maar. Ik leg het vast met evenveel liefde als een knuffel. Het hoort erbij, dit is wie ze nú zijn.
Voor de pubers: Wil je het liefst op je kamer gamen met je koptelefoon op? Helemaal prima. Dan vang ik die diepe concentratie en de manier waarop je op je bed hangt. Juist die ongefilterde momenten zijn goud waard als ze straks het huis uit zijn.
Kijk maar naar de foto’s van de jongens in deze blog. Die hebben normaal gesproken dus ook een bloedhekel aan de camera. Maar tijdens zo’n dag mogen ze gewoon hun eigen gang gaan, vol grappen, grollen en jongenstreken. Dan zie je ze ter plekke ontpoppen.
Waarom ik hiermee begon
Ik ben mijn carrière ooit begonnen met geposeerde portretten in een studio. Maar ik merkte al snel dat perfect bij elkaar passende outfits en (vaak met snoep) omgekochte kinderen helemaal niet lieten zien wie het gezin écht was.
Als ik zelf door oude albums blader, wil ik zien wat we aan het dóén waren. De chaos, de liefde, en hoe het er echt aan toe ging.
Ik vang voor jullie hoe het is om kind te zijn (van blokken bouwen tot de troost bij een geschaafde knie) én hoe het is om ouder te zijn. Jij die de boterhammen smeert, de tranen droogt en de boel draaiende houdt. Eindelijk sta jij zelf ook eens op de foto in die relaxte, verzorgende rol. Met alle kleine details die je later zo snel vergeet.
Dit is wat ik voor jullie vang:
Hoe het is om kind te zijn: De wereld door hun ogen. Van het fanatieke bouwen met blokken tot die troostende knuffel bij een geschaafde knie.
Hoe het is om ouders te zijn: Jij smeert de boterhammen, droogt de tranen en houdt de boel draaiende. Eindelijk sta jij ook eens op de foto in die liefdevolle, verzorgende rol.
De details die je later vergeet: Kleine handjes om een beker, die versleten lievelingsknuffel, of hoe het licht precies door het raam valt tijdens het middagslaapje.
Interactie en verbinding: De unieke manier waarop jullie met elkaar omgaan. De zachte momenten van rust, maar ook de heerlijke grappige situaties die de hele dag door gebeuren.
Even voorstellen
Even voorstellen: Ik schuif gewoon gezellig aan
Ik ben Karen: een nuchtere Groninger, tikkeltje nerd en een ook wel wat eigenzinnig. Met mijn achtergrond in de psychiatrie en een scherp oog voor menselijke verbinding, schrik ik niet van een rommelig huis, een flinke driftbui of een overgekookte pan. Ik zie juist de schoonheid in die dagelijkse chaos.
Ik ben geen vlieg op de muur, maar schuif gewoon bij jullie aan de keukentafel aan voor een kop thee. Ik lach mee om de flauwe grappen en klets mee over de dag, terwijl ik ondertussen feilloos de magie vang die jullie zelf soms even niet meer zien. Bij mij hoef je niet te poseren; je mag gewoon honderd procent jezelf zijn.
Naast mijn werk als fotograaf voor bruiloften, hou ik ervan om de onbewaakte momenten van het dagelijks leven vast te leggen. Tijdens een sessie breng ik jullie gezin in beeld precies zoals het is: met een bult liefde en die heerlijke, alledaagse chaos.