Liefde die blijft vormen
In de eerste foto’s zie je een jong gezin zoals zovelen. Lekker buiten spelen in de tuin, een pop die meegaat in het spel, samen ontbijten aan tafel. Fietsen met zijwieltjes en de hond die gezellig meegaat. Het voelt warm en herkenbaar. Tot je bij het middageten aankomt en je blik op de wand valt. Daar hangt een grote foto van een jongetje dat niet aan tafel zit. En pas op dat moment komt het besef binnen: hier ontbreekt iemand.
De beelden tonen niet alleen het grote gemis, maar vooral ook de liefde die is gebleven. De zachte vanzelfsprekendheid waarmee Jeremy onderdeel blijft van hun gezin. In gesprekken, in rituelen en in de symbolen die hun huis vullen. Een kind dat je niet meer kunt vasthouden met je armen, maar wel voor altijd met je hart.
Wanneer we samen in Jeremy’s slaapkamer staan, vertelt Samantha voorzichtig dat ze, hoe dubbel het ook voelt, hun derde kindje verwachten. Ik vertel haar hoe bijzonder en mooi dat is, en hoe deze nieuwe komst óók alle geluksgevoelens mag meebrengen.
Samantha knikt. “Alleen… Ik weet nog niet wat ik met zijn kamertje moet. Dit ís zijn plek. En toch… misschien hebben we het ooit weer nodig.” Samen praten we dan ook nog een poosje over hoe je Jeremy fysiek een plek kunt blijven geven in huis, ook in zijn kamer.
We worden afgeleid door Jailynn. “Wil je mijn kamer zien?” vraagt ze. En even later: “We gaan straks naar Jeremy, ga jij ook mee?” Ik antwoord haar dat dat klopt, dat ik ook meega.
Op de begraafplaats zeggen we allemaal even hallo tegen de kleine man. Jailynn gaat opzoek naar schelpjes en daarna is het tijd voor een handkus. “Geef jij mijn broertje ook een handkusje?” vraagt ze aan mij. Natuurlijk lieverd, geef ik jouw broertje ook een handkusje.
Tussen al deze regels ligt de ware kern van rouw. Het is niet kiezen tussen het verleden en de toekomst, maar proberen te leven met allebei tegelijk.
