STALGENOOTJES
Een wereld op zich
Als je jong bent en droomt van een paard, dan droom je over… ja, dat weet ik dus niet. Want ik had nóóit gedacht, als klein kind, dat ik een paardenmens zou worden. Ik ben de enige in mijn familie die iets met paarden heeft. Mijn oma is er bang voor, mijn moeder vindt ze spannend, mijn schoonzus net zo. En stiekem denk ik dat de mannen, op mijn echtgenoot na, in het gezin ook wel een beetje zenuwachtig worden van die grote beesten, maar daar hebben we het niet over. Ze zeggen wel eens: een paard hebben is een levensstijl. Maar niemand vertelt dat het ook een levensles is.
Chaos, stilte en een leeg hoofd Een constante les in geduld, vertrouwen, vasthouden en loslaten. Het is chaos en stilte.
Onze stal is niet groots of perfect, maar het is een plek van menselijkheid. Van elkaar respecteren en binnen dat respect keiharde grappen kunnen maken. Van eerlijk kunnen zijn, met elkaar lachen, vloeken en janken. Een plek waarvan je van tevoren niet wist hoe belangrijk die voor je zou worden.
Het is een wereld op zich. En die wil ik vastleggen. Deze serie is geen verhaal over mij. Het is een verhaal over ons. Over iedereen die ooit dacht: “Ik ga even naar stal” en drie uur later pas weer naar huis ging.
Zafira en het vinden van je ritme Over iedereen met hoop, passie en een lege portemonnee, maar een vol hart en een leeg hoofd. Die zich in de regen, in de vrieskou, of wanneer de dierenarts alweer langskomt afvraagt: “Goh, waarom heb ik ook alweer een paard?” Zoals wij altijd zeggen: “Hartstikke leuk, die beesten… zolang ze het doen, hè!”
In mijn late tienerjaren zocht ik een bijrijdpaard. Maar Zafira kwam op mijn pad. Een paard om het allemaal zelf te doen: wedstrijden rijden, zelf verzorgen, zelf leren. Maar Zafira bleek geen paard om te ‘hebben’, ze bleek een paard om van te leren. Ze heeft me gevormd, gespiegeld, uitgedaagd, gedragen. Ze is geen hoofdstuk in dit verhaal. Ze is het begin.
Lang dacht ik dat ik het alleen moest doen. Dat je alles zelf moest kunnen, zelf moest dragen. Tot ik mensen vond met hetzelfde ritme. Hetzelfde hoofd.
Welkom op stal.
Herken jij dit gevoel? Dat je ‘even naar stal’ gaat en uren later pas thuiskomt met koude voeten en een leeg hoofd? Ik ben heel benieuwd naar jouw paardenverhaal of je herinnering aan jouw eigen viervoeter. Laat het hieronder achter in de reacties!
Dit verhaal is het begin van een grotere reis en hopelijk ooit een boek vol portretten en verhalen uit de paardenwereld. Wil je op de hoogte blijven van dit autonome project of lijkt het je bijzonder om jullie eigen stalmomenten vast te laten leggen? Bekijk hier alle verhalen uit deze serie of stuur me een berichtje.
Denk je dit is te gek..
Stuur me dan een berichtje
KVFOTO · Karen Velleman fotografie
T. 06 24 67 99 23
W. www.kvfoto.nl
KVK. 59896310
Dankjewel! Ik neem zo snel mogelijk contact met je op! is dat binnen 48 uur niet gebeurd? dan zit mijn mail in je spambox of is er iets mis gegaan. App mij gerust! Ik kijk er naar uit 🙂
Groetjes Karen!
